امروز یه موضوع جدید ذهنم را مشغول کرده بود .واسه نوشتنش هی پیش خودم جمله بندی میکردم  

یا همون ویرایش .اما همینکه یک پله بالاتر به موضوع نگاه کردم دیدم یه درد تکراریه .که گفتنش

 تکرار مکرراته راستش را بخواید منصرف شدم .ولی حالا میبینم ،همین برخورد قطره های ناچیز درد 

برسنگ وجود ما سوراخی به عظمت پریشانی افکار روزانه و عدم تحمل حرف حساب را در ما باز کرده 

که روزها و شاید سالها نشستن گوشه تیمارستان نیز نمی تواند ذره ای از قطر این سوراخ بکاهد.